97/11/27
تعداد نظرات:0
13:50
شماره مطلب:1397112735416
-A A +A

گام اول میل به حجاب از خانه آغاز می شود

رابطه فامیلی و مراوداتی که وجود دارد باعث شده تا اغلب مادران نسبت به حجاب خانه کم توجه‌تر باشند و همین زمینه ساز الگوپذیری ناقص برای فرزندان می‌گردد...

مادر، گوشی دختر را برمی‌دارد. به صندوق پیام های گوشی، سَرکی می‌کشد. پیام‌هایی را می‌بینند که سرگیجه می‌گیرد. از متن پیام ها متوجه می‌شود که پسر همسایه، با وساطت یک کاسه آش و چادری که درست بر سر نشده بوده، با دخترش دوست شده… این مادر، آن زمان که هر مرد غریبه‌ای به درِ خانه می‌آمد و او هم با پوشش نامناسبی به دم در می‌رفت، فکر نمی‌کرد که دختر او در حال تصویربرداری از رفتار مادر است. مادر، فکر می‌کرد وقتی که از خانه بیرون می‌رود و حجاب خود را خیلی خوب رعایت می‌کند، کافی است که دختر او هم حجاب را یاد بگیرد؛ اما این مادر باید می‌دانست که آن گزاره‌های منفی در پوشش و ارتباط با نامحرم، دخترش را به این روز می اندازد.

 

اگر به این مادر بگوییم رفتار تو، زمینه ساز رفتار دخترت شده، می‌گوید: مگر من چه کار کردم؟ به او می‌گوییم: بارها و بارها رفتی دم در خانه، بدون آن که پوشش مناسبی داشته باشی. وقتی هم که با مردان نامحرم رو به رو می‌شدی، با آنها به گرمی حرف می‌زدی.

 

می‌گوید: من که با او غیر از آنچه دم در اتفاق افتاد، رابطه دیگری نداشتم. می‌گویم: رفتار تو، مجوز این اندازه از ارتباط و صمیمیت را صادر کرد. دختر تو هم با همین مجوز، با پسر همسایه، همان طور برخورد کرد که مادرش برخورد کرده بود. بعد از این، دیگر دست تو نیست. این دو، جوان‌اند و مجرد و هزار برابر تو احساس دارند. تو نمیتوانی با رفتارت به دخترت بگویی که با نامحرم‌ها می‌توان راحت بود؛ اما با گفتارت، او را از این کار، نهی کنی. تو نمیتوانی این اندازه از ارتباط را با رفتارت تجویز کنی؛ اما توقع داشته باشی که دختر جوانت به همین اندازه، بسنده کند و جلوتر نرود. (کتاب «منِ دیگرِما» نوشته عباسی ولدی)

 

 

پوشش مناسب، پازلی چند تکه

 

وقتی صحبت از حجاب در جامعه می‌شود، دیدگاه های مختلفی ارائه می‌گردد، اما آنچه اهمیت دارد آن است که حجاب را باید پازلی دانست که تنها یک عامل در آن موثر نیست، بلکه مجموعه‌ای از عوامل دخالت دارند برای همین هم نیاز به یک مهندسی جامع فرهنگی از سوی همه بخش‌هاست تا علل ضعف و کجروی آن ریشه یابی و در مسیر درست هدایت شود. در این میان آنچه شاید بیش از موارد دیگر اهمیت داشته باشد، خانواده است. خاستگاه اولیه و مهمی که هرکس ابتدا  آنجا شخصیتش شکل می‌گیرد سپس وارد جامعه می‌شود، لذا اینکه فرد در چه خانواده‌ای و با چه منش و سبک زندگی بزرگ شده را  باید مورد توجه قرار داد.

 

 

تقلید عنصری قوی درآموزش رفتار

 

تقلید بچه‌ها از پدر ومادرهایشان انتخابى نیست ماهیت انسانی آن ها را به این تقلید و همسویی می‌کشاند. بیشتر از آن‌که به گفتار والدین عمل کنند، رفتارشان را مدنظر قرار می‌دهند و گفتن:«این کار اشتباه است، انجام نده» تا زمانی که والدین خود آن را انجام می‌دهند یا نسبت به رعایت آن بی‌توجه هستند، هیچ کمکى به خوددارى فرزند از این کار نمی‌کند.

 

پدر و مادر نزدیک‌ترین افراد به کودکان محسوب می‌شوند؛ به خصوص در یک خانواده ایرانی که مادر، از نوزادی تا بزرگسالی کودک را تحت حمایت قرار می‌دهد و درکنار عشق و محبت از او مراقبت می‌کند. درباره مسئله حجاب و رعایت آن نیز مادر اولین و مهمترین الگوی فرزند است.

 

 براساس داستان ابتدایی متن اگر در خانه مادر برای فرزند خویش اصطلاح محرم و نامحرم را در حرف وعمل نشان بدهد و جلوی نامحرمانی که مهمان هستند پوشش درستی داشته باشد رفتار او ملکه ذهن فرزندش می‌شود و دخترش هم از همان کودکی از مادربه عنوان اولین الگوی تربیتی یاد می‌گیرد خود را در مقابل نامحرم خودی بپوشاند، چه آن‌که نامحرم در خانه فرقی با نامحرم در بیرون از خانه ندارد احکام هر دو یکی است. متاسفانه رابطه فامیلی و مراوداتی که وجود دارد باعث شده تا اغلب مادران نسبت به حجاب خانه کم  توجه‌تر باشند و همین زمینه ساز الگوپذیری ناقص برای فرزندان می‌گردد.

 

دکترعلی دژاکام پژوهشگر و مدرس دانشگاه، رئیس پژوهشکده علم و دین پژوهشکده فرهنگ و معارف اسلامی می‌گوید: «اولین منشأ سست‌شدن برخی اعتقادات در افراد جامعه، ازخانواده است. وقتی خانواده از یک‌جهت آسیب ببیند، فرزندان نیز دچار آسیب جدی می‌شوند و از طرفی، هم جامعه و هم متولیان امر در این موضوع مسئول هستند. اگر رعایت حجاب و عفاف در جامعه کمرنگ شود، پایه‌های ساختاری اجتماع با چالش‌های جدی مواجه می‌شود و برعکس. لذا نهادینه‌کردن این ارزش‌ها، بر پایه‌های نهاد خانواده سالم به‌عنوان رکن اصلی جامعه نیز تأثیر خواهد گذاشت.»

 

بنابراین نباید فراموش کرد که رفتار والدین تأثیر فراوانی روی تفکر و رفتار کودکان دارد. یکی از اشتباهات بعضی والدین این است که تصور می‎کنند بچه‎ها چیزی نمی‎فهمند و با پوشش نامناسب در جلو فرزندان خود ظاهر می‎شوند. غافل از اینکه آن ها هرچه می‎بیند در حافظه خود ضبط می‌کنند و روزی نمونه آن را از خود بروز خواهند داد و دوست ندارند خود را بپوشانند یا حجاب داشته باشند؛ برهمین اساس لازم است مادر قبل از پنج سالگی در مقابل کودک پوشش مناسب داشته باشد تا تصویری که در ذهن او از مادر باقی می‎ماند، تصویری زیبا و آراسته باشد و الگوی مناسب از پوشش در ذهن کودک نقش ببندد وهرچه کودک بزرگتر می‎شود ضرورت این عمل بیشتر می‎شود چون او به سوی بیدار شدن غریزه جنسی پیش می‎رود و برخورد با پوشش نامناسب مادر و خواهر او را تحریک می‎کند.

افزودن نظر جدید

انتشار دیدگاه به معنای تایید آن نیست . نظرات توهین آمیز منتشر نمی شود .
Image CAPTCHA
لطفا کاراکترهای تصویر را در کادر بالا وارد نمایید.